Pink Panther 2

  Mija 38 dzień od napaści   Rosji na Ukrainę w dniu 24 lutego 2022 roku. Cały ten czas spędzałam po kilkanaście godzin na dobę, słuchając, oglądając , czytając i znowu oglądając.     Świat zmieniał się codziennie jak w kalejdoskopie i   żadne prognozy nie mogły być uznane za prawdopodobne. W tym   czasie   Ukraina zaskoczyła dosłownie wszystkich ekspertów od wojny dużych i małych a najbardziej   kagiebowca   i   jego otoczenie.   Oraz jego   wyznawców i cichych wspólników z Niemcami i Francją na   czele. Polska też zaskoczyła wielu (niektórych nieprzyjemnie)   odbudowując w dwa tygodnie swój   wizerunek po latach pracowicie tworzonego przez jej wrogów   - czarnego pijaru.   Chwalił nas ponad wszelkie wyobrażenie sam gwiazdor   Hollywood Sean Penn, który   z Kijowa przedzierał się do Medyki   i Przemyśla samochodem i na piechotę,   mijając   30-kilometrowy sznur samo...

Profesor Horban jest niepocieszony albowiem   od 14 lipca   wszystkie agencje światowe   nieoczekiwanie    przestały zajmować się legendarnym covidem. Statystyki żałośnie niskie i   cały autokar podróżnych jedzie bezczelnie bez maseczek.   A wszystko przez to, że w zapomnianym już przez cały świat    Afganistanie doszło do wydarzeń, które stare wieśniaczki w Polsce zaliczają do gatunku: „prędzej bym śmierci się spodziewała”. USA nie przerwały czarnej legendy „imperiów poległych w Afganistanie” ale zaliczyły największą    porażkę wizerunkową   od ewakuacji Sajgonu w 1975 r.. I to na oczach całego świata w czasie rzeczywistym bo teraz mamy lepszą technikę komunikacji.     Armia amerykańska wyszła, pozostawiając w rękach wroga sprzęt   wojskowy   w rękach   kształconej przez siebie armii, która bezzwłocznie przekazała   „orużje” w ręce talibów. Cały Zachód ewakuuje się w panice   zaś ...